Günlük, İstanbul'da Yaşamak

Tanıdıkların Kadar Varol Hayatta

Hala İtalya’dan davet mektubum gelmedi. Delirmemek işten değil. Çok yanlış bir ülke seçmişim sanırım. Al bizim bürokrasimizi vur İtalya’nınkine.

Benim okulumdan kalkıp da diğer okulu arayıp ya kardeş siz hayırdır diyebilecek bir Allah’ın kulu çıkmadı. İtalyanca’yı geçtim de sanırım İngilizce de bilmiyorlar. Ben arasam, öğrenciyi adamdan saymıyorlar.

En üzücüsü de ne biliyor musunuz? 7 sene bir kamu kurumunda memurlarla beraber çalıştım. Ben, ben olmasaydım, “birilerini tanıyan” bir öğrenci olsaydım ilk hafta her şeyim hazır olurdu. Ama ben kimseyi tanımadığım için en iyi ihtimalle haftalarca bekledikten sonra işim görülebilecek.

Çok duydum, çok denk geldim biliyor musunuz? Benim gibi sizin gibi insanlara yapamayız diyip, tanıdığı olanın “o tanıdığından” gelen telefonlarla hemen yapılamaz denilen işlerin gün içinde tamamlandığını.

Bu ülkedeki yozlaşma beni kahrediyor.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s