Günlük, İstanbul'da Yaşamak

Bayramlar ve Çocukluğum

Bayramları sever misiniz?

Bayramları ben sever miyim? Bilmiyorum. Yazının sonuna doğru ne hissettiğimi anlayacağımı düşünüyorum.

Çok küçükken sevmem lazımdı sanırım. Ailenin uzunca bir süre tek kız torunuydum. (Aslında teknikte pek de böyle değildi de pratikte böyleydi. Nedenini belki bir gün yazarım.) Dedemle birbirimize çok düşkündük. Kaç yaşına geldim, benim için yeri hala ayrıdır. Gerçekten her gün dedemi görmek isterdim. O küçüklük günlerimde, kocaman adam benimle kimsenin oynamadığı gibi oyunlar oynardı. Bana sürekli çikolatalar, bonibonlar falan alıp evin çeşitli yerlerine saklardı. O çikolataların izini sürmek, tadlarını daha da güzel hale getiriyordu. Ama babannem evi dağıttığım için sürekli kızıyordu. Gerçi babannemin birine kızmak için herhangi bir sebebe ihtiyacı da yoktu =)) Sonra dedem, ben seveyim de alıp giyeyim diye eve kıyafetler getirttirirdi. Ne lüks ama! Şimdi bakıyorum da yapılması pek mümkün değil. Eve onlarca takım kıyafet gelirdi. Etekler, elbiseler, pantolonlar, bluzler, gömlekler falan. Ben bakar, giyinir, beğenir, istediklerimi alırdım. Beğenmediklerim mağazaya geri dönerdi. Mağaza bir akrabamızındı. Bir de ayakkabı alınırdı. Şimdi reklamlarda görüyorsunuz ya, ayakkabısını dahi başucuna koyan, elbisesini yatağının yanına hazırlayan çocukları. Heh işte onlardan biri de bendim. Çocukken bir elim yağda diğeri baldaymış yalnız, yazarken yavaş yavaş hatırlıyorum =) Babannem buralarda yine kızacak bir şey bulurdu, bizleri evinde pek istemediğini düşünürdüm hep. Bence hala istemiyor, o ayrı =)

Bayram olurdu, sabahın köründe babannemlere gitmek zorunda kalırdım. Çünkü eskilerin adetleri öyleydi. Sabahın köründe giderdik, hepberaber kahvaltı yapardık. O kahvaltı da öyle fazla şey olmazdı, bir kaç çeşit kahvaltılık olurdu sadece. Ne erkenden kalkmayı severdim, ne erkenden babanneme gitmeyi, ne de erkenden o kahvaltı masasına oturmayı. ERKENDİ ÇÜNKÜ, anlatabiliyor muyum? Ve babannem yine kızacak bir şeyler bulurdu. Sonra klasik bayram hazırlıkları, koşturmacalar, yemek hazırlıkları derken bayramlaşma anına geçerdik. Birden içeriden birisi “E hadi artık bayramlaşalım!” diye çıkagelirdi. En büyükten en küçüğe sıralanırdık biz de. Dedem, babannem, babam, annem, amcalarım, halam, sonra ben ve kızkardeşim, aile genişledikçe, yengelerim, kuzenlerim, eniştem derken yıllarla birlikte uzayan bir sıralamamız oldu. O sıralamadan da güzel harçlıklar aldım, ne yalan söyleyeyim. Çalışmaya başlayınca kesildi hepsi tabii. Ama bayram harçlığı kadar tatlı, çok az şey yaratılmış olabilir. Bayram sütlacı ve baklava dışında tabii.

Zorla akraba ziyaretlerine götürülme vardı bir de. Evde yalnız kalana kadar her bayram ızdıraptı. Babamın halasını neden görmek zorundayım mesela? Ya da illa babamın amcasında hiç tanımadığım teyzelere okul hayatımın nasıl gittiğini anlatmak zorunda mıyım? Bence değildim ve evde yalnız kalmaya başladığımdan itibaren tüm bayram gezmelerini protesto etmeye başladım. Sadece bayramlaşmak için dedemlere gidip yarım gün içerisinde eve dönüyordum.

Çocukken hiç sevmediğim bayramları, çalışma hayatına geçişimden itibaren sevmeye başladığımı hatırlıyorum. Elbette yüklü uzun tatiller vermelerinin etkisi vardı, ama aile içinde biz de bayramlara yüklediğimiz anlamları değiştirmeye başlamıştık. Hala da değiştirmeye devam ediyoruz. Mesela eskisi kadar erken kalkmıyoruz. Yine kahvaltıyı beraber yapmaya çalışıyoruz ama saatini kargalardan sonraya almayı başardık. Yine evden çıkıp babannemlere ya da onlar yoksa, ailenin o anki büyüğünün evine gidiyoruz ama zorla akraba ziyareti yapmıyoruz. İlk gün hepimiz seve isteye bir araya geliyoruz. Akşamına mutlaka kallavi bir rakı sofrası kuruyoruz. Bayramımız, geniş bir aile olmayı öğrenmeye başladığımızdan dolayı bayram oluyor artık bize. Aile oluşumuzu kutluyoruz aslında. Sanırım bu yüzden artık bayramları seviyorum ve herkese ailesiyle birlikte mutlu bayramlar diliyorum.

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2018 – Tüm Hakları Saklıdır.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s