Erasmus, Günlük

Macera Başladı: 4. Gün

Bugünün konusu ev arama.

Kirli, soğuk ve uzak olma konularından sonra yurtta uzun süre kalamayacağımı anlayınca ev bakmaya başladım. Zaten Erasmus Koordinatörü olan kadın da yetişkin olduğum için yurtta belli süre kalmamı önermişti. Aslında önermek bir yana, beni baya korkutmuştu diyelim.

Aslında ev aramak eğlenceli, bir sürü insanlar tanışıyorsunuz. Ayrıca ne olursa olsun şu an yine tuzum kuru, akşam kalabileceğim bir yer var. Olmadı hostele gidebilirim, olmadı “severler!” diyip eve dönebilirim. Ama gerçekten ihtiyacım olsa sokaklarda ağlardım sanırım. Şu an çok muhtaç olmadığım için işin geyiğindeyim tabii.

Öncelikle şunu söyleyeyim gördüğüm kadarıyla Perugia’da yaşam inanılmaz rahat. Yani insanlar burada kolaylıkla ev ve araba sahibi olmuşlar. Turist olarak gelsem doya doya yer içer gezerim ama daha geniş fotoğrafta turist olmayı planladığım için dikkatli harcama yapmaya çalışıyorum. Yine de bizim öğrencilerimiz ile onların öğrencilerinin sahip olduklarını karşılaştırdığımda üzülüyorum. Bizler neden böyle yaşayamıyoruz?

Evleri Facebook üzerinden bulmaya çalışıyoruz. Öğrencilere ve çalışanlara ev kiralamak için bir çok grup açmışlar. İlk tanıştığımız kişi çok tatlı ve genç bir adamdı. Bize evi gösterdi, üstüne aldı bizi gezdirdi, geldi yurttaki odamızı kolaçan etti, sonra tekrar gezdirdi, bıraktı etti falan. Baya eğlendik onunla. Hatta ben “Türkiye’de olsak kesin yürümüştü, ne kibar çocuk! Demek ki İtalya’da bu işler böyle” diye düşünmüştüm.  Çünkü ben Türk gruplarına yazdığımda ya yardım etmiyorlar ya yardım etmek ayağına asılıyorlar ya da yardım umurlarında olmuyor, vakit kaybetmeden asılıyorlar. Genelde işler böyle yürüyor hepiniz bilirsiniz. Bu çocuk da ertesi gün Zeynep’e çıkma teklif etti ama çok tatlı bir şekilde ve itici olmadan, zorlamadan. Böyle bir dünya mümkünmüş kadınlarım!

Ev bulmadaki temel sorun şu ki, bütün ev sahipleri 1 yıllık kontrat yapabilecekleri kiracı arıyorlar. Bizse 6 aylığına buradayız. O yüzden sıkıntı yaşıyoruz. Bu konuda siz gidince kalacak 2 kişi bulun diyen de oldu, ev sahibine yalan söyleyin, 1 sene kalacağız diyin 5. ayda sözleşmeyi fesh edin ve gidin diyen de. Burada da insanların birbirini kazıklama sevdası tam gaz devam ediyor anlayacağınız.

Bir ara dinlenmek için bir merdivene çöktüğümüzde torunu ile birlikte yaşlı bir kadın geldi. Size yardım edelim mi dedik, istemedi. Ne yapıyorsunuz, öğrenci misiniz diye sordu. Evet ev arıyoruz, diyince benim kızım öğrencilere ev kiralıyor, bekleyin birazdan gelir dedi. Kızı geldiğinde tanışırken ismimi söylediğimde, Funda, evet, seni hatırladım, Facebook’tan ev için yazmıştın bana değil mi dedi. İnanılmaz bir hafıza! Tabi yine patladık o ayrı, o da şu bir yıl olayını tekrarlayıp durdu. Ama Ekim ayında bir şansımız olabilirmiş. ekim itibariyle kimse 1 yıllık kontrat için gelmiyormuş, belki ev sahipleri 6 aya da ikna olur dedi.

Çalışmalarım sürecek!

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2018 – Tüm Hakları Saklıdır.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s