Biraz Dertleşelim mi?

Bugün İstanbul’da yaşıyor olmaktan nefret ettim.

Duygularım karman çorman oldu. Hepsi de negatif duygulardı. Korktum, üzüldüm, sinirlendim, kalbim kırıldı, isyan ettim. Hepsi, her şey üstüste geldi.

Deprem anında evdeydim. İyi ki annem de evdeydi. Yoksa ben bu halde ne yapardım bilemiyorum. Bizim apartman korkunç şekilde sallandı. Tüm herkes aşağı inerken biz de annemle indik. Yaklaşık 6.kattan/9 tane merdivenden/bilmem kaç tane basamaktan indim. İndim derken annem indirdi. Evde tuvalete bile koltuk değnekleriyle zorlanarak gidiyorum. Bunca basamak o kadar zor oldu ki =(

Annem bir ara beni sırtına almayı teklif etti. Vallahi içim acıdı. Kaç yaşında kadın, benimle beraber bekleye bekleye indi. Apartmanın kapısında daha fazla gidemeyeceğimi anladım ve kapıya oturdum. Biraz dinlendikten sonra yengem de geldi, kapıdan caddeye doğru giden yokuşu zorla çıktım. Sol ayağım gerilmiş, sağ ayağım yorulmuş, ben nefes nefese kalmıştım. Bu ülkede, bu şehirde yaşamak zorunda olan engelli bireylere Allah kolaylık versin gerçekten.

Zorlaya zorlaya evin önündeki pastahaneye varmıştık. Sandalye istedik biraz dinlenmek üzere orada oturdum. Sonra baktık orası olacak gibi değil, yine bir binanın altı, durduğumuz yer hiç mantıklı değil, karşıya geçtik. Gerçekten de BİR AVM GİRİŞİNİN ÖNÜNDE OTURDUK çünkü devam edemedim =(

Eve en yakın park yürüyerek 10 dakika, bir diğerine park demeye bin şahit ama eve daha yakın. Ardı ardına iki kez cadde geçiyor bir de merdivenden çıkıyorsunuz. Ama daha fazla dayanamadığım için ilk caddeyi geçtikten sonra çöktüm oraya. Saatlerce orada oturduk. Benim yüzümden annem, yengem ve kuzenlerim de orada kaldı. O kadar üzüldüm o kadar kalbim kırıldı ki. Allah korusun bir şey olsa benim yüzümden oradalar 😔😔😔

AVM’nin önünde oturabilmem için bir sandalyeye daha ihtiyacım vardı, çünkü ayağımı yere basamıyorum, yukarıda da tutamıyorum. Mecburen bir yere koymam lazım. Bir yerden annem gidip sandalye getirdi. Kapıda oturuyordum. Bizimkiler de sırayla sandalyemin yanında nöbet tutuyordu ki kimse sandalyeme, dolayısıyla ayağıma çarpmasın ya da bir şey yapmasın. İNSANLARA GÜVENİMİZ BU SEVİYEDE. Çünkü kaç kez direkten döndük anlatamam. Üç saat orada oturduktan sonra eve girmeye karar verdik. Gidebilecek daha güvenli bir yerimiz yoktu. Herkes korkuyordu, hangi semtte otururlarsa otursunlar herkesin eli yüreğindeydi. Halama dönmeyi düşündük, onların da apartmanının asansörü böyle zamanlarda çalışmıyormuş, yine aynı mesafeyi yürümek zorunda kalacaktım. Daha fazla yorulmamam adına, aynı zorlukta aynı yolu yine yürüdüm. Bizimkilerin yardımıyla sonunda eve vardım.

Şuanda da çok korkuyorum mesela. Allah korusun bir şey olsa yeniden aşağı inmeye gücüm yok. Bu olaylar neden böyle oldu, neden böyle üstüste geldi bilemiyorum. Hayat bana ne anlatmaya çalışıyor bilmiyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Çok ama çok korkuyorum. Sizde durumlar nasıl?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

2 Comments on “Biraz Dertleşelim mi?”

Bir Yorum Bırakabilirsin

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: