Günlük, Kendime Not

Akrabalar, Akrabalarımız…

Akrabalarının hepsini çok seven, hepsiyle iyi anlaşan var mı aramızda?

Varsa toplanıp bir hediye falan alalım, bir şeylerin birincisi seçelim onları. Şahsen, kendiminkilerden çok yoruluyorum. Biz gerçekten çok geniş bir aileyiz. Anne tarafım, baba tarafım birbirinden kalabalık. Bir de buna dedemlerin jenerasyonu eklenince var yaaaa oyyy yani! Dedemler 7 kardeş. Biri -ki onu da dedem kadar çok severdim- vefat edeli yaklaşık 3 yıl oldu. Diğer kalan kardeşlerin hepsinin çolukları, çocukları, torunları, torbaları derken düğünlerde fotoğraflara, cenazelerde evlere sığamıyoruz. Hal böyle olunca da bana afakanlar basıyor tabii. Ben akrabalar ve onlarla yaşadıklarım üzerinde bir şeyler yazmaya başlarsam 6 aylık içerik çıkarırım büyük ihtimalle.

Kimi zaman kendi 4 kişilik ailesine tahammül edemeyen ben, sadece canım istediği zamanlarda aile toplantılarına giren ben, şu anda kırık ayağımla eve mahkum olduğum için yukarıda anlattığım kalabalığın da kurbanı oluyorum bir yandan. Fotoğraf tabii ki anonim, taşladığım insanları burada deşifre edemem neticede ahaha.

Bir kere böyle hastalıklar zamanında, herkes birinin bir diğerinden bir şey gizlediğini düşünüyor. “Bana doğruyu söylemedi”, “benden bir şey gizliyor”, “kesin bu dediğinin altında bir şeyler var”, “Bana laf çarptı” favorilerim. Bir de bu tarz şeylerin haberleri sesten hızlı yayılıyor ya deli oluyorum. Genel olarak net bir insan olduğum için imalara gelemiyorum. Bu tarz şeyler beni canımdan bezdiriyor. Ayarsız olduğum için de şakalarımı anlamazlar daha da kötüsü kalplerini kırarım diye bir şey de diyemiyorum. İçimde kalmasını da istemiyorum.

Daha yolun çok başındayım, dedem çıkınca tüm sülale ile uğraşmak zorunda kalacağız onu da biliyorum. Dedemin hatrına çiğ tavuk bile yerim. Onun için bu insanlara da katlanacağım. Dedem olmasaydı, zamanında 5 çocuk ile İstanbul’un yolunu tutup bu aileyi yoktan var etmeseydi eğer, ben kesin 1800lerden beri kimsenin çıkmadığı o köyde doğmuş oradan biriyle evlenip muhtemelen 3. çocuğumu kucağıma almıştım. Hatta onları ortaokula gönderiyor falan bile olabilirdim. O nedenle dedeme minnet duygum çok büyük. Onun ileri görüşlülüğü olmasa, köyden gelmiş bir adamın çocukları ve torunları olarak okul nedir, üniversite nedir göremeyebilirdik. Canım dedem ❤

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s