Günlük, Kendime Not

İstiyorum, İstemiyorum.

Kış gününde içimde baharlar açsın istiyorum. Aynen 2018 yılının Şubat ayında çektiğim bu fotoğrafımdaki gibi. Ama gelin görün ki hiçbir şey yapmak istemiyorum…

Yine hiçbir şey yapmak istemediğim ama her şeye kavuşmak istediğim zamanlara geldik! Ne buraya yazı yazmak istiyorum ne gidip örgü örmek istiyorum. Ne kitap okumak istiyorum ne dil çalışmak istiyorum. Ne freelance çalışmak istiyorum ne iş başvurularına başlıyorum. Ne birileriyle görüşmek konuşmak istiyorum ne de sabah yataktan çıkmak istiyorum. Hiçbir şeyi ya da hiç kimseyi istemiyorum ama çok mutlu duygulara sahip olmak istiyorum.

Saçma sapan tipler beni aramasın istiyorum. Bilmiyorum, etrafımdaki çoğu kişiden tiksinircesine soğudum. Eskiden en sevdiğim insanlardı belki de bunlar. Beni aramasınlar, beni unutsunlar istiyorum. Bunu onlara nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Pasif agresif bir tavır takınmak istemiyorum ama doğrudan da söyleyemiyorum. Her şey benim için bir kör düğüm haline geldi.

Bu ruh halim evde çok kaldığım için mi oldu, kendi dramalarım nedeniyle mi oldu, babannem, dedem ve akrabalar mı fazla geldi bilmiyorum. Belki de havalardandır.. Gerçekten sıkışmış hissediyorum. Çok uzaklara gitmek istiyorum.

Hayatımdaki en mutlu anlarımı düşünüyorum. Aslında her birinde yalnızım, özgür hissediyorum ve kendime güveniyorum. Ama o anlara beni götüren yolu hep unutuyorum. Her zaman olduğu gibi yine unuttum. O yolu nasıl yeniden hatırlarım? En mutlu anlarımdan bir yenisine kavuşmam için neler mümkün? Buna kimler katkı sağlar?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

3 thoughts on “İstiyorum, İstemiyorum.”

  1. Hepimiz bir veya daha fazla zamanlarda oblomovluk sendromuna yakalanıyoruz. Çözüm sanırım o hırkanİn düğmelerini söküp üzerimizden atmak.
    Sistem herkesi eziyor, bizim suçumuz değil. Bazen pencereyi açıp avazım çıktığı kadar sövesim geliyor. 🤭

    Like

    1. Ahahhaha hem katılıyorum hem katılmıyorum aslında. Bazen diyorum ki açayım pencereyi ya da çıkayım dışarı avaz avaz söveyim, sesim çıktığı kadar bağırayım. Belki de sövmediğimiz, bağırmadığımız için bu durumdayız. Ama sonra toplumu düşünüyorum. Benden çıkan o avaz avaz küfürleri susturmak için neler yapabilecekleri geliyor aklıma. Öyle ya kendi kazanları bir şekilde kaynıyor. Kalanı onları ilgilendirmiyor ve duruma ses çıkaranlar onları rahatsız ediyor. En hafif haliyle deli yaftası yapıştırırlar diyorum. Kararsız kalıyorum.

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s