Günlük, Kendime Not, İstanbul'da Yaşamak

Umudunuzu Kaybetmemeyi Başarabiliyor musunuz?

Umudunu kaybetme… En çok duyduğum cümle. Umudumuzu kaybetmememizi telkin edip duranlar, bunu gerçekten kendileri de uygulayabiliyorlar mı, bu şekilde yaşayabiliyorlar mı acaba? Ben buna inanmıyorum. Şu zamanda, şu şartlarda yaşayan hiçbir insan umutlu kalamaz diye düşünüyorum.

Şehrimize bakıyorum, ülkemize bakıyorum, bölgemize bakıyorum, dünyaya bakıyorum. İçim rahat olarak, güvende yaşayabileceğim, mutlu ve huzurlu olabileceğim hiçbir yer göremiyorum. Her yerin çivisi çıkmış gibi. Kadına, çocuğa, güçsüz her şeye uygulanan şiddet beni çok üzüyor. Dinler için, ideolojiler için uygulanan şiddet beni çok korkutuyor. En iyi şartlara sahip şehirlere bile gitsem, bu kez de ailemi burada bıraktığım için istediğim kadar huzurlu ve mutlu olamam diye düşünüyorum. Kendimi biliyorum çünkü, aklım burada, sevdiklerimde kalır.

Peki burada ne yapacağız? Fırsatını bulan, cesaretli olan ardına bile bakmadan giderken, biz burada pusuya yatıp avını arayan hapishane kaçkınlarının arasında nasıl yaşayacağız? Ardı ardına genç kızlar öldürülürken, bebekler tecavüze uğrarken, yaşlılar dolandırılırken, hayvanlar, yeşil alanlar birer birer yok edilirken, zenginler daha zengin garibanlar daha gariban olurken, hangi umudu kaybetmemekten bahsediyoruz tam olarak?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s