Günlük, İstanbul'da Yaşamak

Ve Pınpın Gidiyor…

“Nalet” olsun uzak mesafelere =(

Günümüz dünyasında yaşamanın en zorlu parçası sanırım, hayatı olabildiğine bireysel olabildiğine yalnız yaşamak zorunda olmak. Hayat şartlarının seni sürüklediği yerde kalmak. Bu nedenle sevdiklerinden uzaklaşıp, yalnızlaşmaya başlamak. Bu düzenin kurbanlarından biri de benim kız kardeşim Pınar. Yaklaşık bir senedir Almanya’da yaşıyor. Çünkü burada çalıştığı “çok büyük ve önemli” şirket onu bir sene stajyer olarak kullandı, sömürdü, mobbinge uğrattı, canından bezdirdi ve asla kadroya almadı. Başta kadro sözü vermişlerdi tabii ama sonra kapı duvar. Her gün duyduğumuz hikayeler işte. O da dayanamayıp Almanya’ya gitti. Orada kendi işini yapabileceği bir firmada stajyer şu an. İnşallah her şey onun istediği gibi olur.

Ne giden çok mutlu olabiliyor ne de kalan. Puzzle hep eksik.. Kalanın zaten nasıl bir hayat yaşadığı ortada. Bizler kalanlar olarak burada yaşamıyoruz ki hayatta kalmaya çalışıyoruz işte. Ama en azından sevdiklerimiz yanımızda diye kendimizi avutuyoruz, ailemize, eşimize, dostumuza sarılıyoruz.

Giden için öyle olmuyor işte. Evet çok medeni, çok saygılı bir düzende yaşıyorsun. “Oha lan ne güzel hayat herkes birbirine ne güzel davranıyor, kişisel alanım var” diyorsun ama yine de senin ailen ve sevdiklerin böyle yaşayamıyor diye üzülüyorsun. İtalya’da benim üzüldüğüm en büyük durum buydu mesela. Adamlar günde 6-8 saat çalışıp, çok mutlu olup, kaliteli bir hayat yaşayabiliyorken neden benim ailem ve arkadaşlarım günde en az 10 saat çalışıp, sosyal hayattan kopup borç harç içinde yaşıyorlar diye üzülüyordum. Biz de en güzel şeyleri hak ediyoruz, peki neden en güzel şekilde yaşayamıyoruz? Ayrıca sevdiklerin yanında değiller diye üzülüyorsun. Yanımda olsalar da şunu görseler, bunu görseler, çok severlerdi kesin diye hülyalara dalıyorsun.

Şimdi Pınar da oradaki rahatlığı, oradaki düzeni görüyor. İnsanların nasıl özgürce yaşadığını görüyor. Müthiş kurallı, müthiş disiplinli bir yer Almanya. Sistem var çünkü ve çökmüyor, aksine sürekli gelişiyor. Ama bu kez bizler buradayız diye aklı burada kalıyor. Hastalandığında orada yalnız kalıyor, biraz yorulsa ona bir kap çorba yapacak kimse yok. Canı sıkılsa dışarı çıkmak istese arayabileceği kimse yok. Belli bir yaştan sonra dost edinmek de zor. Sadece yapay ilişkilerin eline kalıyorsunuz. Benim bile son 1 yılda ülkede olmama rağmen arkadaşlıktan çektiklerimi düşününce gerçi az insan öz insandır gibi sözler uydurasım geliyor ahaha. Ben şimdi dışarı çıkmak istesem benim de arayacağım kimse olmayabilir son zamanlarda lskgjlskjgls. Biraz dramatize ediyormuşum gibi düşünebilirsiniz ama abla kalbi işte ❤ Hem ben bu zorluklara göğüs gerebildiği için gurur duyuyorum kardeşimle! Ama işte keşke buralarda iş olsa, buralar da artık medeni yerler olsa da yanımızda kalsa… Hepimiz mutlu olsak ve de hayat bayram olsa =)

Yine de üzücü ama. Daha iyi bir hayat yaşamak umuduyla evinden barkından ailenden uzaklaşmak zorunda kalmak beni üzüyor. Neden burada sevdiklerimle kalmak yerine başıma bir şey gelse yetişemeyecekleri uzaklıklara gideyim? Bu sadece yurt dışı için geçerli değil bu arada, yurt içi de olsa böyle düşünüyorum. Mesela Antalya’ya taşınmak istiyorum ama tüm ailem tüm düzenim buradayken, gitmek zorunda kaldığım için bir yere gitmek fikri beni üzüyor, sinirlendiriyor.

Bu yıl o kadar fazla arkadaşım yurt dışına gitti ki… Özellikle çocuk sahibi olanların neredeyse hepsi gitti. Kimse çocuğunu burada büyütmek istemiyor. Haksızsınız diyebilir misiniz? Gitme fırsatını ucundan yakalayabilmiş HERKES gitti ya herkes.. İngiltere, Almanya, Hollanda, Polonya, Kanada, Amerika.. Gerçekten çok üzülüyorum. Burada hep beraberken ne güzeldik halbuki ama burada güzel bir hayat yaşamamıza izin vermediler.

Şimdi kız kardeşim de geldiği 9 günlük izin süresini bitirdi ve bugün gidiyor. Bu yüzden biraz üzgünüm tabii. Şansımız varsa Mart’ta tekrar gelecek. Onun hayatında da dönüm noktaları olacak bu üç ayda. Neyse ki teknoloji var da sürekli iletişim halinde kalabiliyoruz. Sağlıklı olalım, iyi olalım, huzurlu olalım da ne yapalım varsın tek sorunumuz mesafeler olsun.

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s