Günlük Kendime Not İstanbul'da Yaşamak

Sonunda Dışarı Çıkabiliyorum!

❤ Bu yazıyı okuyan kim varsa, ayakta durabildiği için şu an gerçekten bir şükredebilir mi lütfen? İstediğin gibi yürüyebilmenin, sağlıklı olmanın ve hayatına sağlam şekilde devam edebilmenin nasıl bir özgürlük hissi taşıdığını fark ediyor musunuz? Kimseye ihtiyacınız olmadan adım atabilmek, istediğin yöne yürüyebilmek, biraz uzaklaşabilmek, kendi alanına sahip olmak o kadar önemli ki! Benim bu dönemde aldığım en büyük derslerden biri bu. Bundan sonra sağlığıma dikkat etmek için elimden geleni yapacağım. Kilo mu vermem gerekiyor, takviye mi almam gerekiyor, ne yapmam gerekiyorsa hepsini yapmaya çalışacağım. Sağlık olmazsa hiçbir şey olamıyor çünkü 3 aydır her gün bunu deneyimliyorum.

Yavaş yavaş adım atmaya başladıktan sonra, yanımdakilerle dışarı çıkabiliyordum. Çünkü kendi başıma bırakın merdiven ya da yokuş inip çıkmayı, topallamadan doğru düzgün adım atamıyordum. Yavaşça onların desteği ile çıkabilmeye başladım. Sağlığımın yerine geldiğine şükrettiğim kadar yanımdaki insanlara da şükrediyorum. Bu zamanı yalnız atlatmak istemedim. Gerçekten çok zor olurdu.

Bir kaç gün sonra artık tek başıma dışarı çıkacak kadar da iyi olduğumu düşünmeye başladım. Hem yanımdakileri de yormak istemediğim için hem de normale dönmeyi her şeyden daha fazla istediğim için yaptım bunu. Önce küçük adımlarla bilindik yerlere gittim. Sonra yavaş yavaş toplu taşıma kullanmaya başladım. 2 kere Beşiktaş’a gittim mesela. Metrobüs kullanamıyorum gerçi hala. Hem insan kalabalığından korkuyorum, değerler, basarlar, ezerler bir şey yaparlar diye -malum artık öküz olmayan 4 kişi falan yaşıyor İstanbul’da- hem de metrobüsle durak arasında zıplamak gereken bir alan var ya henüz onu alabilecek kadar iyi durumda değilim. Otobüsle gidiyorum, 2,5 saatte gidiyorum ama yine de gitmek istediğim yere gidebiliyorum. Tabii bunları hala haftaiçi mesai saatlerinde yapabiliyorum. Haftasonu çıkacak kıvama da gelebilirsem artık iyileştim diyebileceğim!

Basarken hala canım yanıyor, hala topallıyorum, sorunlar yaşıyorum ama en azından ne olursa olsun dışarı çıkabiliyorum ❤ Ne kadar hasta varsa, tüm kalbimle en kısa zamanda şifasını bulmasını diliyorum.

Adım atabilmenin, iyileşmenin güzelliğine kapılınca buraya içerik girmeyi unuttum. Ne zaman bir tık uzaklaşsam, ipin ucu kaçıyor. Yine bir haftadan uzun bir ara verdikten sonra bir bloğum olduğunu hatırladım da döndüm =) Bir sonraki uzaklaşmama kadar buradayım. Artık güzel şeyler yazmak istiyorum. 2019’a güzel anılarla veda etmek istiyorum.

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

2 comments

Bir Yorum Bırakabilirsin

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: