Günlük, Kendime Not

İçini Tam Dökemeyen İç Dökme Postu v2.0.

Hani filmlerin büyük aksiyon anlarında bir karakter bir kapıya doğru koşar. O kapıda hep otomatiktir ve yukarıdan aşağıya doğru kapanır. Koşan karakter kapının açık kalmasına bir türlü yetişemez ve o kapı çat diye yukarıdan aşağıya onun gözünün önünde kapanır. Geri dönüp diğer tarafa gitmek ister ama kısa bir mesafede başka bir kapı daha aynı şekilde önünde kapanır. Karakterimiz sıkışır, gidecek yeri kalmaz, yardım isteyecek kimsesi kalmaz. Bağırsa da cam kapılar yüzünden onu kimse duymaz. Büyük bir kapana sıkışır.

Bunu neden yazdım. Çünkü tam da böyle hissediyorum. Dört yanım kapalıymış da hareket edemiyormuşum gibi. Katatonik halde sadece nefes alıp nefes verebiliyormuşum gibi. Ne yapacağımı hiç bilmiyormuşum gibi. Bir adım öne atsam başka bir dünya, bir adım geriye atsam bambaşka bir dünya var gibi. Ama ne bir adım öne atıp ileri gidebiliyorum. Ne de bir adım arkaya atıp geri gidebiliyorum. Camlar o kadar kalın ki bağırsam yardım istesem de kimse duymuyor. Arada kaldım. Sıkıştım. Nefes alırken bile zorlanıyorum. Burada ne yapacağımı bilmiyorum. Sanki kendim değilmişim gibi hissediyorum. İki otomatik cam kapının arasında sıkışmış kendimi izliyorum dışarıdan. Daha ne kadar sabredebileceğimi düşünüyorum. Cevap bulamıyorum.

Allah’tan burası var da en azından birazcık da olsa içimi döküyorum..

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

 

Günlük, Kendime Not, İstanbul'da Yaşamak

Sıkıldığım Şeyler Var..

Size, sizin onlara verdiğiniz kadar değer vermediğini düşündüğünüz insanların arasına sıkıştığınızda ne yapıyorsunuz? Son dönemde sık sık böyle hissediyorum ve ne yapacağımı bilemiyorum.

Döndüğümden beri çoğu şeyi bıraktığım gibi bulamıyorum. Eskisi gibi tad alamıyorum, eğlenemiyorum. Buradayım ama değilim gibiyim, çözemiyorum. Gözden ırak olan gönülden de ırak mı olmuş, insanlar mı değişmiş, ben mi değişmişim çözemiyorum… İnsanlara aynı değeri veriyorum, ne eksik ne fazla. Ama aynı değeri göremiyorum ne yazık ki..

Bu baya iç dökme postu olacak, anlaşıldı…

Genel olarak çok sosyal bir insan olmamla bilinirim. Her yerde, her yerden farklı arkadaş gruplarına sahibim ve bununla da gurur duyarım. Kız grupları, erkek grupları, karma gruplar derken taşıyabileceğimden çok gruba sahibim. Ama döndüğümden beri içime sinmeyen bir şeyler var. Belki de bu insanların çoğundan fazla beklentim var, bu yüzden böyle hissediyor da olabilirim. Arasınlar, sorsunlar, hayatımda varlık göstersinler vs gibi. Artık hayatımda çok fazla yeni insan da var, yalnız da değilim yani. Kimse yalnız kalmaz zaten, eğer kendi seçimi bu değilse. Kendimi hiçbir yere, hiçbir kimseye, hiçbir gruba ait hissetmiyorum. Hissedemiyorum. Yine bir eşik atlayacağım sanırım, bu kadar sıkıntı içine düşmemi başka türlü açıklayamıyorum.

Belki ben böyle hissediyorum, bilemiyorum. Mesela şu an oturup tezimin son düzeltmelerini yapacağıma, bunu düşünüyorum. Nasıl erteleme seçeneği ama! Şahane değil mi? Belki hiçbir şey değişmedi, belki sadece ben değiştim, eğlenceye ve arkadaşlığa bakış açım değişti ama sırf teze odaklanmamak için zamanımı bunlarla öldürüyorum, kimbilir?

Ama yine de merak ediyorum, verdiğiniz değeri karşıdan görmediğinizi düşündüğünüzde bununla nasıl başa çıkıyorsunuz?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.
Günlük, İstanbul'da Yaşamak

İstanbul’a Gelsinler mi?

“İstanbul’a geleyim mi?” diye sordu bir İtalyan tanıdığım. Gel diyemedim. Gezmeye, görmeye gelecek tabii, yaşamaya değil. Gelecek bir hafta falan neyse kalacak dönecek. Adam deli mi mis gibi İtalya’yı bırakıp, İstanbul’da yaşasın? Ben ruhumu satarım orada yaşamak için =))

Şaka bir yana şu fotoğraflara bakın, nasıl gel diyebilirim? İstanbul bu mu? Burayı mı göstereceğim adama? “Bak nasıl da çarpık kentleşmişiz, dünyanın başkentinde. Harika değil mi?!”

carpık_fhd

Sizin de içiniz yanmıyor mu her dışarı çıktığınızda?

Köprülerden her geçtiğinizde, turistik bir alana her girdiğinizde, her restorasyon inşaatı gördüğünüzde, yüksek bir yerden manzarayı izlediğinizde yahut uçaktan aşağıya baktığınızda sizin de içinizden bir parça kopmuyor mu?

carpik3_fhd

Her yeri yeşillik, her yeri park, her yeri sakin ve doğal olan bir ülkeden gelen bir arkadaşınız olsa ona burayı gösterir misiniz? Bence göstermezsiniz! Peki biz neden böyle yaşamayı kendimize reva görüyoruz? Neden daha iyisine sahip olabilecekken, kötüsüne boyun eğiyoruz?

carpik_fhd

Neden Salacak’ta, Bebek’te, Arnavutköy’de, Kuzguncuk’ta ve sahili olan tüm diğer ilçelerde rahatça gezerken, gönlümüzü doyuracak bir manzaraya değil de bu yukarıdakine tamam diyoruz? Neden insanların el birliğiyle İstanbul’u gün be gün bitirmelerini izliyoruz?  Neden rant kapısı olarak kullanılacak diye bütün doğal güzelliklerin öldürülmesine tanıklık ediyoruz? Yine buraya yazamayacağım ve kendime saklamak zorunda kalacağım cevaplarım var, tabii.

Ben yine elim mahkum gel diyeceğim arkadaşıma, gelirse gezdirebileceğim henüz bozulmamış güzel İstanbul köşeleri biliyorsanız yazar mısınız şuralara bir yerlere?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.
Günlük, Kendime Not

Bu Tez Biter mi?

Hava o kadar güzel ki!

Şu an tezimle uğraşmak yerine yapmak istediğim onlarca şey var.

Gezebilirim, şehir dışına yolculuk yapıp arkadaşlarımı ziyaret edebilirim, matımı alıp yoga yapabilirim, sinemaya gidebilirim, öğlen şarabı içebilirim, bunları evde de yapabilirim ya da kendime güzel bir yemek hazırlayabilirim. Ama ben tezimin şu son revizesini yapmak zorundayım…

Artık o kadar sıkıldım ki, bitsin de kurtulayım istiyorum. Akademiden nefret ettim ya, kusmak istiyorum o derece. Yaşadıklarımı buraya yazamıyorum. Ne olur ne olmaz şimdi tam mezuniyet arifesindeyim, topuğuma sıkmayayım. Bunu düşünmek bile üzücü farkında mısınız? Olay benim tezimle alakalı değil çünkü, kimi tanıdığımla ya da kiminle iyi geçindiğimle alakalı. Ben bu tezi kırk kere bitirirdim de ne bir tanıdığım var, ne de biriyle bu nedenle iyi geçinmeye niyetim…

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

 

 

Günlük, Kendime Not

Sürekli Erteleme Hastalığı

Siz de sürekli bir şeyleri erteliyor musunuz? Ha bugün yaparım ha yarın yaparım derken, listeleriniz üstü çizilmemiş maddelerle dolu halde mi kalıyor? Dünyama hoş geldiniz o halde.

Son yıllarda, gittikçe sıklaşan bir şekilde bir şeyleri erteliyorum. Biliyorum bugün işimi yapsam, yarın diğer şeylere rahat rahat zaman ayırsam daha iyi olacak ama bir türlü bu düşünceyi hayata geçiremiyorum. Bir bakıyorum çok alakasız ve önceliği olmayan başka başka şeylerle uğraşıyorum. Yapmam gereken şeyin yüzüne bile bakmıyorum. Zaman geçiyor.

İşte her şeye isim bulma tanrıları buna da bir isim vermişler, “procrastination” demişler. “Sürekli erteleme”. İş yerindeyken bununla asla karşı karşıya kalmadım, bir kere bile işimi ertelemedim, iş benim için her zaman ilk plandadır çünkü. Ama kendimle ilgili bir şeyde, özellikle de tezimde bunu çok yaşadım. Tez yazacağıma dizi izledim, tez yazacağıma bulaşık makinesi yerleştirdim, tez yazacağıma normal zamanda asla aklıma gelmeyecek arkadaşlarımla buluştum, tez yazacağıma koleksiyon yaptım, tez yazacağıma kütüphanemi düzenledim vs vs vs şeklinde asıl yapmam gereken şeyin yani tezimi yazma işimin önüne bir ton şey koydum.

Şimdi yine aynı durumdayım. Yıl bitmeden tezimi teslim etmem lazım, yoksa atılıyorum artık. Bunun için hocamın verdiği düzeltmeleri bitirmem gerekiyor. Ama mesela gördüğünüz gibi oturdum kısa da olsa, yarın sabah 10.00’da yayınlanacak olan bu yazıyı bloğa yazıyorum. Saat şu anda 19.39 ve bu saate kadar tezimle ilgili hiçbir şey yapmadım. 4 gündür belki daha fazladır ulaştığım sonuçları yazmaya başlamam gerekiyor. Hala hiçbir şey yazmadım. Bu yazıyı yazdıktan sonra da yemek yiyeceğim, belki sonra duş alırım. Sonra yoruldum diye bir bölüm dizi izlerim. Sonra kayıt olduğum İngilizce programının canlı dersine katılırım derken uyku vaktim gelir. Hadiiii bugün de tezim için hiçbir şey yapamamış olurum. Bir gün daha uçtu ellerimden. Bu kalıbı nasıl kırabilirim bilmiyorum. Teslim günüm yaklaştıkça kendimi sıkışmış hissediyorum boşu boşuna.

“The best way to get something done is to begin” diye bir alıntı görmüştüm geçenlerde.  “Bir şeyi yapmanın en iyi yolu başlamaktır” anlamına geliyor bu. Çare başlamak, ama nasıl?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.