Günlük, Kendime Not, İstanbul'da Yaşamak

Tüketen Kolektif Bilinç

Kolektif bilincin bizi nasıl etkilediğini hiç düşündünüz mü? Yaşadığınız yerdeki insanların hissinin size de nasıl bulaştığını fark ettiniz mi? Stresleri stresiniz, üzüntüleri üzüntünüz, dertleri derdiniz, kızgınlıkları kızgınlığınız oluyor, dikkatinizi çekti mi?

Mesela şöyle örnek vereyim. Geçtiğimiz 6 ay boyunca İtalya’da asla “nefret ediyorum”, “tiksiniyorum”, “gebersin” kelimelerini kullanmadım. Aklımın ucundan bile geçmedi. Tertemiz ve çok mutluydum. Yüzümü görseniz anlardınız. Kalbimdeki tek şeyin sevgi ve neşe olduğunu bilirdiniz. Çünkü kolektif bilinçleri bu. Yayılan duygu bu. Hainlik, pislik, kıskançlık, saygısızlık, avamlık yok! Ama döndüğümden beri bu kelimeler yine bana geldi, ağzımın ve kalbimin ortasına yerleşti. “Nefret ediyorum” demekten içim kurudu, yüzüm yine mutsuz, bir takım insanlara dair tek dileğim “gebermeleri” yönünde ve onlardan gerçekten “tiksiniyorum”. Gelir gelmez kolektif beni içine aldı. Çünkü herkes mutsuz, herkes güvensiz, herkes bir diğerinin elindeki imkanı kıskanıyor, herkes bir diğeri beleşe yaşıyor sanıyor. Fırsatını bulsa kendisini kazıklayacak, elindeki her şeyi alacak ve öldürüp bir köşede bırakacak sanıyor. Bunca haberin içinde haksızlar mı? Bilemiyorum.

Ben de korkuyorum. Bu sokaklarda yürürken korkuyorum. Eve gelirken korkuyorum. Çok sevdiğim bir arkadaşım evlendi cumartesi gecesi. Bir ara arkadaşlarımla geçirdiğim o güzel anları bıraktım, çünkü tek düşündüğüm düğünden eve gece nasıl yalnız döneceğim oldu. Taksiye yalnız bilmekten korkuyorum. Geçen hafta korkudan 10 lira fazla verdim taksiciye. Yeter ki ineyim de evime gireyim diye. Korkarım yakında herkes beni kazıklamaya çalışıyor paranoyasına da gireceğim. Başka saçma ne kadar paranoyanız varsa onlar da sirayet edecek.

Geleceğim adına ben korkmayayım da ne yapayım şimdi? İşin kötüsü artık meditasyona oturacak sabrım da yok. Anda kalma yetimi kaybettim. Bakalım nasıl toparlayacağım her şeyi..

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.
Günlük, İstanbul'da Yaşamak

İstanbul’a Gelsinler mi?

“İstanbul’a geleyim mi?” diye sordu bir İtalyan tanıdığım. Gel diyemedim. Gezmeye, görmeye gelecek tabii, yaşamaya değil. Gelecek bir hafta falan neyse kalacak dönecek. Adam deli mi mis gibi İtalya’yı bırakıp, İstanbul’da yaşasın? Ben ruhumu satarım orada yaşamak için =))

Şaka bir yana şu fotoğraflara bakın, nasıl gel diyebilirim? İstanbul bu mu? Burayı mı göstereceğim adama? “Bak nasıl da çarpık kentleşmişiz, dünyanın başkentinde. Harika değil mi?!”

carpık_fhd

Sizin de içiniz yanmıyor mu her dışarı çıktığınızda?

Köprülerden her geçtiğinizde, turistik bir alana her girdiğinizde, her restorasyon inşaatı gördüğünüzde, yüksek bir yerden manzarayı izlediğinizde yahut uçaktan aşağıya baktığınızda sizin de içinizden bir parça kopmuyor mu?

carpik3_fhd

Her yeri yeşillik, her yeri park, her yeri sakin ve doğal olan bir ülkeden gelen bir arkadaşınız olsa ona burayı gösterir misiniz? Bence göstermezsiniz! Peki biz neden böyle yaşamayı kendimize reva görüyoruz? Neden daha iyisine sahip olabilecekken, kötüsüne boyun eğiyoruz?

carpik_fhd

Neden Salacak’ta, Bebek’te, Arnavutköy’de, Kuzguncuk’ta ve sahili olan tüm diğer ilçelerde rahatça gezerken, gönlümüzü doyuracak bir manzaraya değil de bu yukarıdakine tamam diyoruz? Neden insanların el birliğiyle İstanbul’u gün be gün bitirmelerini izliyoruz?  Neden rant kapısı olarak kullanılacak diye bütün doğal güzelliklerin öldürülmesine tanıklık ediyoruz? Yine buraya yazamayacağım ve kendime saklamak zorunda kalacağım cevaplarım var, tabii.

Ben yine elim mahkum gel diyeceğim arkadaşıma, gelirse gezdirebileceğim henüz bozulmamış güzel İstanbul köşeleri biliyorsanız yazar mısınız şuralara bir yerlere?

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.