Erasmus

Erasmus Öğrencilerinin Güvenli Sığınağı: ESN

ESN yani Erasmus Students Network, pek bir şey bilmeden, bir ülkeden başka bir ülkeye giden Erasmuslu öğrencilerin hayatını olabildiğine kolaylaştıran bir oluşum. Tamamı öğrencilerden oluşan ve öğrencilerin öğrencilere yardım ettiği bu birliğin ortak özelliği, üyelerinin genel olarak kendi Erasmus dönemlerini geride bırakmış olmaları. En azından ESN Perugia için bu durum böyleydi. Kendi tecrübelerini, şehirlerine yeni gelen öğrencilere aktarıp, kimin neye ihtiyacı varsa orada oluyorlar.

Gördüm ki Erasmus olan her şehirde bir ESN oluşumu var. İstanbul dahil! Bana da onlara katılmam için bir mail attılar ama yardımcı olabileceğimi sanmıyorum. Hayattan parti dolu bir 6 ay çaldım, o bana yetti =)) Organize ettikleri partilerden bahsetmeyi en sonra bırakacak olursam eğer, ESNcilerin Erasmuslu öğrencilere ettikleri yardımın gerçekten ucu bucağı haddi hesabı yok. Oraya ilk gittiğimiz günden itibaren, evimizi bulmamıza bile yardım ettiler.  Hangi taksi durağını kullanacağımızdan nerede yemek yiyeceğimize, nerede kahve içeceğimizden nerede dövme yaptırabileceğimize, hangi hastaneye nasıl gidebileceğimizden alacağımız ilaca, faturamızı ödeyeceğimiz dükkandan alacağımız GSM operatörüne, postane için dolduracağımız belgelerden gezerken kullanacağımız ulaşım araçlarına kadar, aklınıza gelebilecek her konuda hayatın her alanında yanımızda oldular.

Bir şehirde yabancı olmanın en zor kısmı o şehrin yerlisi gibi yaşamayı bilmemektir. ESNciler de bu noktada devreye girip defalarca hayatımızı kurtardılar. Çöpü hangi sokağa atacağımı bile onlardan öğrendim.

Erasmus’un en eğlenceli partilerini borçlu olduğu oluşum ESN, düzenlediği kaynaştırma toplantıları ile de kimsenin yalnız kalmamasını, herkesin kendi arkadaş grubunu bulmasını sağlıyor. İlk partileri kaçırmayanlar kendi arkadaş ortamlarını kuruyorlar. Sona kalanlar gerçekten herkes dağıldığı için üzülebilirler, ilk etkinlikleri gerçekten kaçırmamak lazım. 

ESNcilerin etkinlikleri sadece bunlarla da kalmıyor. ESN Pisa mesela, muhteşem trekkingler, şarap, dondurma tadımları, klas etkinlikler düzenlerlerdi. Perugia’da otururken içim giderdi. ESN Perugia ise leş partileri ile ünlüydü. Gerçi ikinci dönemde şu an yaptıkları etkinlikleri kıskançlıkla takip ediyorum, harika etkinlikler yapıyorlar. İtalyan sineması geceleri, bowling turnuvaları, şarap tadımları, açık mikrofon geceleri, trekkingler, geziler.. Havalar da güzelleşti tabii, insanların da pek suçu yok. Hem bize de İtalyanca kursu açmışlardı, bizi de çevre şehirlere gezilere götürmüşlerdi, diğer ESNler ile birlikte toplu etkinlikler yapmışlardı. Haklarını o kadar da yemeyeyim.

Ve partiler.. Sabahlara kadar eğlendiğimiz, sabahlara kadar dans ettiğimiz çılgın ERASMUS partileri. Temalı Chocoparty (istemediğiniz kadar nutella ve krema), Zooparty (her yerde hayvan kostümlü/makyajlı insanlar) gibi partiler, temasız partiler, mekan mekan gezilen ve birer içki içilen PUBCRAWLlar derken eğlencemizin çoğunluğunu ESN’e borçluyuz.

Yine de bu kadarla kalmıyor biliyor musunuz? Anlaşmalı olduğu, indirim aldığımız mekanlar vardı. ESN’e bağlı olarak 10 Euro vererek çıkardığımız ESN Card bize hem Ryanair, Flixbus gibi ulaşım araçlarında, hem büyük restoranlarda hem de günlük takıldığımız kafe/barlarda indirim sağladı.

Yardım etmek, yardım görmek, böyle büyük bir şeyin içinde olmak harika bir histi. Hiçbir ESN Perugialı’nın bu yazıyı okumayacağını, okuyamacağını biliyorum ama yine de bu onlara bir teşekkür yazısı olsun istiyorum ❤

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.
Erasmus, Günlük, Kendime Not

Hep mi Gül Bahçesiydi?

Şimdi dönüp bakıyorum da neler gelmiş, neler geçmiş, nler sığmış 6 aya.. Sadece 6 ay diyip geçmeyin, insan o kadar kolay adapte oluyor ki her şeye. İlk 15 gün yaşadığım korkunun yerini rahatlık ve mutluluğa bırakışı, şehirdeki yeni hayatıma alışmamla birlikte gelen güzellikler daha dün gibi. Daha fazla zamanım olsaydı da daha fazla kalsaydım keşke. Gelen günler neler getirir bilinmez ama yeniden gitmek için can atacağımı çok net biliyorum.

Peki kaldığım tüm süre boyunca her şey güllük gülistan mıydı? Hem evet hem hayır. Şu anda bulunduğum yerden bakınca elbette her şey güllük gülistanlık görünüyor ama tabii ki benim de orada yaşadığım süre boyunca karşıma çıkan sorunlar, aniden beliren zorluklar vardı.

Gerçekten, şükürler olsun ki benim başıma kötü hiçbir şey gelmedi. Yakın arkadaş çevremin başına da çok çok kötü bir şey gelmedi. Gerçi Berkeciğimin Barcelona’da cüzdanını çaldılar, Meltemciğimin dişi ağrıdı ama onlar da geçti gitti ve onların dışında çok şükür hiçbirimiz bir şey yaşamadan döndük. Güvendeydik, özgürdük, kendimizi ve etrafımızı keşfediyorduk. Bu sözleri okumak size nasıl geliyor bilmiyorum ama gerçekten özgürdük arkadaşlar. Bu yüzden oraya bu kadar kolay adapte olduk ve o yüzden bu kadar içselleştirip oralı gibi olduk. Gecenin 4’ünde kadın olarak bir yerden bir yere rahatça yürümek inanılmaz bir his! Ne giydiğinize karışılmadığı, gönül rahatlığıyla istediğinizi giydiğiniz, yolunuz kesilmeden istediğiniz yere gittiğiniz, rahatsız edilmeden istediğiniz şeyi içtiğiniz bir yerde olmak… Ahh ahh işte bu hissi tekrar yaşamak için her şeyimi verebilirim. Kadın olduğunu, insan olduğunu, özgür olduğunu, kimseye verecek hesabın olmadığını hatırlamak öyle muhteşem ki! Başka şekilde tanımlayamam.

Başka insanlar için belki dil bilmemek, yemek konusunda tutucu olmak gibi şeyler çok büyük zorluklar olabilir ama benim için bunlar zaten problem değildi. Gitmeden önce İtalyanca öğrenmiştim, İngilizce ile de pek problem yaşamıyorum. İtalyanca bilmeyenler için Perugia zor bir yer değil hem, hemen hemen herkes İngilizce de konuşabiliyor. Zaten dil bilmeden herhangi bir yere doğru yola çıkmanızı önermeyebilirim. Her ne kadar teknoloji gelişmiş de olsa, o adımı atıp atmamanız konusunda cesaretlendirici olamayabilirim. Yemek konusunda da İtalyan yemeklerine aşık ve değişik lezzetlere açık bir insan olarak sorun yaşamadım. Ama bu konuda da sorun yaşayanları gördüm.

Benim için zorluklardan biri paraydı. Türkiye’de bir şekilde kazandığın parayı orada harcayınca gerçekten mini mini hesaplar yapmak zorunda kalıyorsun. “Bunu almaya şu anda ihtiyacım var mı?” Orada çalışıp bir kazanca sahip olsanız gözünüze batmaz tabii ki ama belli ve limitli bir parayla gidince elbette bir şey alırken iki kere hatta üç kere düşünmeniz gerekebiliyor. Bir de ev masrafı var, fatura masrafı var, market-pazar masrafı var. Var da var =)

Bir diğer zorluk olarak, ev arkadaşlığı canımı sıktı diyebilirim. Hatta para hesaplarından daha çok sıktığını söyleyebilirim. Pek detay vermek istemiyorum ama eve çıkacağınız zaman o evi kiminle paylaşacağınızı iyi düşünmeniz, iyice tartmanız lazım, sadece bunu söyleyebilirim. Yabancılarla eve çıkmaktan da çekinmeyin, Türk’ün Türk’e yaptığını kimse kimseye yapmıyor bence. Günün birinde çok yanlış bir psikopata, pardon bir kişiye çok fazla ve çok gereksiz emek verdiğinizi görüp üzülebilirsiniz. O kişinin her zaman mı manyak bir psikopat olduğunu yoksa sonradan mı dönüştüğünü düşünüp durabilirsiniz. Sayılı günlerinizi gerçekten ondan kurtulmak için sayarak geçirmeyin sonra. İnanın bana ben yaşadım, o evden çıkmak ve sonra kendi evime dönmek hiç bu kadar rahatlatıcı olmamıştı ❤ Sanırım paradan da büyük problemim buydu. Orada her şeye dayanabilirdim de o evde yaşamaya devam edemezdim sanırım diyorum ve bu kısmı burada bitiriyorum.

Etrafım insanlarla dolu olsa da yaşadığım bir diğer zorluk da İstanbul’daki yakın arkadaş çevremi özlemiş olmaktı. Bir derdim bir sıkıntım olduğunda elbette Meltem ve Damla her zaman yanımdalardı ama yine de bir Sakiş’in tavsiyesini almak bir Nagiş’in sesini duymak isterdim. Ayrıca ailem de burnumda tütüyordu. Uzakta olduğum için insanları 4 kat daha fazla özlüyordum. Bunun çaresi de para tabii, çok param olsa 2-3 ayda bir Türkiye’ye gelsem, ne özlem kalırdı ne başka bir şey tabii =)

Ve tabii soğuk hava. Azılı düşmanım. Hiç bir zaman sevemedim, hiçbir zaman barışamadım. Of diyorum başka da bir şey demiyorum. Perugia’nın etrafı dağlarla çevrili olduğu ve pek kar yapmayan bir bölgede yer aldığı için inanılmaz soğuktu. Ben bir yaz insanı olduğum için bu durumdan ekstra etkilendim. Kaç kat pijama giyip yattığımı hatırlamak istemiyorum şu an.

Onun dışında gerçekten her şey güllük gülistanlık mıydı derseniz, evet her yer ama her yer gül bahçesiydi derim size.

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.
Erasmus, Günlük

Özlediğim Bir Köşe: Strangers’ Corner

İtalya’ya gittiğim ilk günlerde sudan çıkmış balığa dönmüş olsam da adapte olma sürem çok kısaydı. Daha ilk haftam bitmeden çok fazla insanla tanıştım. Üstelik üniversitenin bir radyosu olduğunu öğrendim ve o radyodaki birbirinden tatlı insanlarla kaynaştım. Onların isteği üzerine de radyoya bir program hazırladım. İngilizce formatlı bu programın adını “Strangers’ Corner” koydum. Bütün yabancıları anlasın, sonraki yabancılara da ışık tutsun, sonraki dönemlere yardımı dokunsun istedim. Yanıma da dünyanın en tatlı insanı olan Rodrigo’yu aldım. Beraber her hafta farklı bir konuyu işledik, o konuyla ilgili başımıza gelenleri anlattık. Birbirimize ve dinleyicilerimize ülkelerimizi, şehirlerimizi, kültürlerimizi anlattık.

Hayat felsefem genel olarak, kimse benim kırıldığım yerden kırılmasın, kimse benim gördüğüm zarardan görmesin üzerine kuruludur. O nedenle yaptığım her işte bütüne bir katkısı var mı yok mu ona bakarım. Bütüne bir katkım varsa, durmam. Yoksa pek uzun gitmez o iş.

Strangers’ Corner da böyle bir niyetle doğdu işte. Sonra da memlekete dönene kadar her hafta özenle konusunu, şarkılarını belirlediğim, bittikten sonra editleyip kısa bir brif yazıp yüklediğim bir yola girdi. Çok eğlendiğim bu maceranın tüm bölümlerine ait linklerini belki dinlemek isteyen olur diye aşağıya bırakıyorum. Kimbilir, belki bir gün aynı köşede buluşmak kısmet olur yine…

1. Bölüm

2. Bölüm

3. Bölüm

4. Bölüm

5. Bölüm

6. Bölüm

7. Bölüm

8. Bölüm

9. Bölüm

10. Bölüm

11. Bölüm

12. Bölüm =(

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2019 – Tüm Hakları Saklıdır.

 

 

Erasmus, Günlük

Macera Başladı: 84. Gün

Burada da kendime bir dans kursu buldum.

Dans etmeyi gerçekten çok sevdiğimi ve çok istediğimi geçen sene keşfetmiştim. Türkiye’de yaklaşık 1 yıl kursa gittikten sonra buraya dönünce, dans etmeyi inanılmaz özlemeye başladım. Çılgın gibi Latin Partisi ararken, Facebook’ta bir dans kursu buldum. Hemen mail attım. Anında cevap verdiler.

Dünyanın en güzel kadınlarından biri olan Kübalı Berthy ve aşırı yetenekli sevgilisi İspanyol Toni ile tanışma hikayem böyle başladı. Beni kibarca bir deneme dersine davet ettiler. İzlemek yasak, dans etmek zorundasınız. O kadar hoşuma gitti ve o kadar eğlendim ki, bir sonraki hafta hemen kursa kaydoldum.

Ben “yeni başlayanlar” sınıfına gitmiştim, derste dans edince “orta seviye” sınıfa geçmemi istediler. Henüz “ileri seviye” sınıf açmamışlar. Belki farklı adımlar vardır diye hem başlangıç hem orta seviye derslerine birden gidiyorum.

İstanbul’daki kursumda yaş ortalaması düşüktü, burada da tam tersi oldukça yüksek. İnsanlar gerçekten yaşamayı seviyorlar. 50 yaş üstü çiftler falan var, beraber gelmişler, beraber öğreniyorlar, beraber eğleniyorlar. Harika bence!

Geçen hafta onlarla beraber partiye de gittim. Beni arabalarına aldılar. Önce partiye götürdüler, sonra evime bıraktılar. Buradaki bu olayı seviyorum. Kimse gocunmuyor, herkes bir şekilde yardım ediyor. Gün yağmurlu mu, gel ben seni eve bırakırım; partiye mi gideceksin, gel ben seni götürürüm; süpermarkete mi gideceksin, otobüsle uğraşma gel beraber gidelim. Muhteşem ya gerçekten bayılıyorum!

fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2018 – Tüm Hakları Saklıdır.
Erasmus, Günlük

Macera Başladı: 83. Gün

Ah Happy Bar..

Perugia’ya ilk gelip de bu evi bulduğumuzda bize kimse Happy Bar’dan bahsetmemişti. Evimizin tam karşısındaki Happy Bar, Perugia’daki en leş barlardan bir tanesi. Alkolü leş, sahibi leş, içi leş.. İnsanlar zaten dışarısında takılıyorlar sürekli.

Perugia’da en baba yer bile en geç 02.00’de kapandığı için Happy Bar bir yasal boşluk bularak biraz da alavere dalavereyle açık kalıyor. Bunu da gizli yapıyor. Gerçi aslında herkes biliyor ama alan memnun satan memnun durumu olduğu için kimse kimseye karışmıyor.

İspanyollar da doğuştan leş oldukları için (Bunu ben demiyorum, neredeyse tüm Perugia diyor) buraya bayılıyorlar. Her gece (Pazar ve Pazartesi hariç) Happy Bar’ın önünde toplanıyorlar sabahın ilk ışıklarına kadar içip, şarkı söyleyip, dans ediyorlar. Öyle ki bazen 03.00’te FUTBOL oynadıkları bile oluyor!

Bu durum bizi deli ediyordu tabii. İçip içip sokağımıza hatta kapımızın önüne işeyenler mi dersiniz, sokağa gelip “işini” yapan torbacılar mı dersiniz ne ararsanız buradaydı. Mücadele ettiğimiz de oldu. Mesela ev arkadaşım çişini yapmaya gelenlerin üstüne su dökme konusunda üstad oldu. Bense yeterli sabra sahip olduğum zamanlarda aşağı inip onlarla partilemeyi tercih ettim. En azından ses yüzünden değil de eğlendiğim için uyuyamadım ahahahah. Bir de oranın merdivenlerinde bir anım var ki.. Bakalım zaman geçtikten sonra onu nasıl hatırlayacağım. Aşağıdaki fotoğrafı sabah 5 sularında, bar kapanıp da kimse kalmayınca çekmiştim. Ortam bu yani, bar dedikleri şey bu….

IMG_20180923_044355_801

Ama tabii mahalleli için aynı durum geçerli değildi. Bazıları polisi aramayı tercih ediyordu. Polis de gelip 5-10 dakika takılıp gidiyordu. Bu böyle devam etti. Ta ki bugün Facebook’uma gelen bu etkinlik davetini görene kadar. Happy Bar kapanıyor! Bir devir bitiyor. Artık rahat rahat uyuyabileceğim. Kapıya mı işediler derdi bile bitiyor! Nasıl mutluyum anlatamam. Konuyla alakalı bir şarkı bile yazdım:

“Bye bye Happy Bar,
Bye Bye Spanish Guys,
Hello peaceful nights,
I think i’m gonna cry-y”
fundaninharikalardiyari.wordpress.com – © 2018 – Tüm Hakları Saklıdır.